جستجو شعر
نتیجه جستجو
این بخش مختص به اشعار تائید شده ای است که منتظر ورود به صفحه اصلی سایت هستند.
تو و من
بیا یک نقاشی بکشیم
بر بوم روزگار
تو، لبخند ژوکوند بکش
من، رنج مونالیزا
تو، لیلی بکش
من، مجنون
دعوت
مارا به طواف كعبه دعوت كردند
احرام نبسته قصد قربت كردند
صدها دل بشكسته غريق دردند
سجاده
روز ميلاد من
مي داني نازنين دلبر
تاريخ تولد من روزي ست
كه نام " شيرين ت" را
در صفحه دوم شناسنامه خ
آنسوی نیایش ..
با نام آن بخشنده ی مهربان
نور ایمان درخشیده شد
از برق شمشیرها -
از آن پس
به سنت
جلا می دهند
آیینه ی دریا
آیینه یِ دریاست آسمان
یا آسمان غرقِ در دریاست؟
پرده ها را به کناری بزنیم
این دو غرقِ تماشایِ همن
نوشِ چشمه ی شیرین
کاش بر ساحلی قدم بزنیم
با نیِ موج و باد، دم بزنیم
در کرانه به ماهیِ لب زن
تنگِدل را ز تُنگ، نم
ایستگاه دلنوشته (۶۷)
روی سنگ قبرم بنویسید:
آمدم
نبودید
رفتم...!!!
*******
به رفیق گفتم: سلام!
اخمی کرد و گفت:
قرن بلا
ما مرکب آرزویمان پی کردیم
یک قرن پر از حادثه را طی کردیم
هر خون دل از هزار و سیصد خوردیم
در آخ
مهدي تاجيك ( نيما )
دوشنبه ۲۶ آذر ۱۳۶۳
حامد قوچعلی
پنجشنبه ۲۶ آذر ۱۳۷۱برگی که به پاییز تو دل داد، طلایی ست
تا پرچم من عشق و مرام تو خداییست
تسلیم نگاه تو شدن عینِ رهــــايىست
عشق است که با تلخی هر
نوشِ چشمه ی شیرین
کاش بر ساحلی قدم بزنیم
با نیِ موج و باد، دم بزنیم
در کرانه به ماهیِ لب زن
تنگِدل را ز تُنگ، نم
آرامشِ تماشا
سنگین و سخت
میشکافد پیشانیام را
دردی داغ
و سکوتی مرطوب
بر جای معجونِ تلخِ طبیبان
عبو
پیرها عاشقترند
و چنین از عشق به جنون رسیدم من
تو فقط باش عزیزم دورِ تو بگردم من
ای همه کسِ من، بگیر مرا در آغوشت
ایستگاه دلنوشته (۶۷)
روی سنگ قبرم بنویسید:
آمدم
نبودید
رفتم...!!!
*******
به رفیق گفتم: سلام!
اخمی کرد و گفت:
جیب ماه
هستی اما فراموش
در تنهای جیب ماه
زیر دندان دل مرده
محو عرق با ادکلن
به خراب آ
«ثابت قدم»
این دل بشکسته را آباد کردن ساده نیست
حال مخروب دل از شرب و شراب و باده نیست
داغ سوزانی نشاندند ب
پیاز
روز وشب خواهم ز رب بی نیاز
یک ملاقات کرده باشم با پیاز
چون پیاز با تخم مرغ پیوسته شد
صحبت ا
عشق جذاب
پاییز را صدا میزنم
تکههای شکستهام را
از آخرین دیدار
رها میکنم روی برگها
باد سرنوشت خویش
جاده تنهایی
تنها برای اینکه
روزی
ازاین جاده بالا بیایی
به اینجا آمدم
جاده ای تاریک
جاده ای خالی
جاده ای که
یلدا (1399)
یلدا (1399)
***********
چقدر زمان
دیر
می میرد
در کوچه پس کوچه های
شب یلدا
وقتی
اسیر طاعون
دوری از خدا
گمان کردی گرفتاری نداری با خدا کاری
نمیدانی گرفتاری چو دوری از خدا داری
بهارانِ خدا
..........
..........
من که با بویِ گُلی می رقصم
تو که با شعرِ تری می رقصی
باید از نو بنویسیم
آ...زادی!
و شهر زیر نگاهش نه رهگذر دارد
نه رَدِّ پای عبوری نه رفتگر دارد
کلاغ قصه ی ما را خدا نگه دارد
مرا کجا می بری!
به انزوی ستاره های پریده رنگ
پناه برده ام
برای زیستن
گاه
چشم ها را باید بست
برای ماندن
گ
آتیش بازی...
آخ چقد می چسبه
مسافرت تو جنگل موهات
نم نم بارون بباره
جنگل موهات خیس شه
آخ چقد می چسبه
نفس کش
سیم آخر ...
.
دنیاست خنیاگرم
ومن رقاصه ای
که در لاعلاجی از صحنه ای مبتذل
- چشم و گوش داده ام
به زخم
اشک و آتش
خواهم بسوزم در آتش عشقت به اختیار
اشکم ولی اجازه ی این کار نمی دهد..