Shereno.com

يه روزي ميرم از اين شهر دل مرده پشت پا ميزنم به دارو ندارم و هرچي اندوخته
من و رفتن ها و دنياي غريبي به جايي كه خوشي باشه تو

نشاني :
به بن بست راهي كه
كو ه ها بر من افراشته اند . . .
به نشاني كدامين ستاره
مي يابيم ؟!
به شاخه دريغ درخت دور از ديار آشنايي
لانه كرده �

باید از تاثیر طوفان تا به مقصد بگذرم
سنگلاخ ِ عمر را تا خوب، از بد بگذرم
جاده را با سیل اشکم شستشو کم میدهم
بیشتر باید بکوشم تا که از سد ب�

۱
الا ای ترک تبريزی کجائی ؟
بگو يادی ز ما آيا نمائی
چنان می گريم از هجران که شايد
دلت سوزد به حالم تا بيائی
۲
ز هجرت ترک تبريزی

نعره ي ديو وحشت در شباي نحس
سكوت جغد پير از بيم و ترس
ارواح خبيث سينه هارو ميدرند
و قلباي با احساسو اسير مي برند
خون آشامان مي كشند بر دلا

شده هيچ يک روز شفاف شفاف
از ناف شبنم بريده نشده راه بيفتی و خاک بگيری و هی کدر
بعد يه کوچولوی مداد به دست بياد و خط خطيت کنه
پفکاشو بشماره

"رفتی دلم شکستی ، این دل شکسته بهتر "
صیدی که رفته صیاد ، از دام رسته بهتر
آن عشق آتشین کو؟ ناگه ز خاطرت رفت
این تار و پود کهنه ، از هم گس

ز علي شير خدا شد اين پند
كه چنين است جهان را ترفند
با تو و بر تو شود روزي چند
اي جوان مرد تواميد به ايام نبند
روزگاري شود او يارو موافق �

چشمان نیمه باز
برزخی اینچنینی
نه توان همپیالگی با زندگی
نه توان همخوابگی با مرگ
به ریگهای باغچه مان سرگرم
من را اراده ای باید
و اراده ا�

با نگاههای غريب
سرفه های نگران
هرچه که داشت و نداشت ،آتش زد
زندگی يعنی چه؟
زندگی يعنی که ؟
قالب شعر شما ،
اينچنين است وچنان،
جمله ای بی �

من در ميان بازوان تو
کفن پيچ می شوم
وقتی که
روسپی ها بر الهه های شهوت
طواف می کنند
وعرق تند عفريته ها
به بی بازاری می کشد
قبر به قبر می ش�

ترانه ی زندگی
زندگی یه تیکه ابره
تو یه آسمون خالی
که دلش می خواد بباره
توی دشتای خیالی
گاهی با فریاد رعدی
بغضشو می ترکونه
معنی هق هق اب

ميون دشت قلب من
تو تک گل شقايقی
جواب رد میدی به من
بعد يه عمری عاشقی
عزيزم تو هم ميخوای
منو تنها بزاری
از تو چشمات می خونم
ديگه دوستم ند

شرجي ترين ترانه ي شبهاي روشني
نازك ترين بهانه تو هر لحظه با مني

آيينه پوش شعر و غزلهاي هر شبم!
آخر چرا به بال دلم سنگ مي زني؟

با هر طنين

تحمل، باورت سخته
اگرچه عادتت کردم
به وقت دل بریدن ها
همیشه همدمت کردم
برای بودنم با غم
تورو بی طاقتت کردم
ولی هر بار، آخر من
به �

من از جنگلی تاریك می‌آیم
برای فتح سرزمین نور
در قلمرو كرشمه‌ تو
نماز عشق را بر قلعه‌ی پیر خواهم گزارد
حالی كه نفرین شبگیر نابود می‌‌

اینجا
میان تاریکی و نور
کسی نشسته است
بی خبر از روزهای نیامده
غافل از گذشته ها
و طنین رفت و امد دیگر ادمها را
در گوش خودش ،ارام م�

((عشق اگر بدنام گردد غم مخور/عشق دارد نام و القابی دگر))-شمس تبريزی
روز اول
آمدم مبهوت و مات
مادرم خنديد و من بگريستم
عشق همچون شير جاری

تو كجا هستي وبا كه
و در انديشه زيباي تو امروز چه چيزي جاريست
در كدامين غزل تازه يك شاعر دلباخته اي
چشم جادوگر تو در پي تسخير كدامين قلب ا�

وطنها دور ...
و تنها دور...
و تن ها دور...
و دلها جور
شاید بهتر آن باشد
هر دیداری بسنده تنها به سلامی
و خداحافظ
به امید دیگر باری

من تو را می خوانم
در اوج ، در عمق
در افقهایی که ناپیداست
با زبانهایی که می دانم
با قلمهایی که می باید نوشت
اندرون شعر تنهایی
شعر بی فریاد

شراره ای که خدا در نگاه تو زاده
حرارتی به شبِ آسمان من داده
به گونه و لب و چشمت نماز می خوانم
و مست می شوم از عطر ناب سجاده
(دو استکان غزل

چه بي سبب كشيديم ، نفسهايي سرد
خجل شدند از من ، آيه هاي زخمي درد
چگونه در عوض تابش غم خورشيد
تمام قهقه‌هاتان شده ، چون آن نامرد
من از �

تلخه روزگارم
نه آنکه شيرينش کنم
فقط گاهی آبنباتی می خرم

گویی که این خیابان اتمامی ندارد
برگها خیسند و
باران انگار انکار مرا میفهمد
و مرا میخواند
تا زمزمه ی وهم خود را

از سراب گذشتم به دريا رسيدم
از جان گذشتم به جانان رسيدم
از ظاهر گذشتم که ظاهر شدم من
خاک گشتم ، به افلاک رسیدم
بوی گل فریبم نداد باز
از

من خدايم را مي خوانم
به هنگام تأمل در برگ درخت
می بينمش او را
در پرواز
در ابر بارور
به هنگام باريدن بر خاک خشک
نه خدای آنان
که در پس تزوي

کبوتری که در آغوش تو آشیان ساخته، تو را هستی و پناه خود می داند.
آب و دانه اش ده وفریب و خیانت هرگز!!
و تو دانی
که کبوتر
زچه روی
به توعاد�

باد زوزه کنان می رساند خود را به حياط همسايه
زوزه ی باد خفه می کند نجوای بلند انها را
سيلی که مرد به صورت زن می زند
اين بار بی صداست
وتمن

هی سایه به سایه
دنبال این حرفها می دوی
تا آخرین تکه هایی
که از من
در تو جا مانده اند را
مویه کنی!
هی سایه به سایه
دنبال این حرفها می دوم
�