به روی سر گرفتم آسمان باور ِ خـود را
کجا انداختم آری نمی دانم پــر ِ خود را
تو گویی شعـر هـم با مـن رفاقت را نمی داند
قلم ساکت نمی مانـد ب�

اشک چشمم را ببین امشب
چون ان شبنم لرزان است
که در گلبانگ مهتابی
شکفته بر رخ برگی
که از تاریکی گریزان است
نگاهش رو به مستان است
ولی افسوس

این همه- دلتنگی- کم نیست ؟
چشمهایت هم، کسوف کرده اند
بیچاره باغچه ی گلویم
که فقط- بغض- در آن میروید!!
................................
مرام اس۸۸

باز هم بوی ریحان ....
بهشت همینجاست
کنار تو
روی سجاده ات
کنارآینه ی زلال روی طاقچه
پروانه ها غرق در عطر فضای تواند
تو ناب ترین رویا�

دوباره تو چشای شب قصه ی تلخ گم شدن
ضل میزنه از آینه صورتکی شبیه من
با من غریبی من میکنه صورتکی که ساختمش
صورتکی که خوده من دیگه نمی شنا

حالا ديگر فهميده ام
جز نگاه تو
هيچ چيز؛واقعي نيست!
پلك نمي زنم
وقتي نگاهم مي كني!!!

من بسته پرم تو بال هر پروازی

من گنگم و تو حنجره ی آوازی

ختم غزل نقطه ی پايان من است

ليکن تو هميشه نقطه ی آغازی

۱
سنگ ها را می شمرديم
هروقت تو می شمردی
يک سنگ کم می آمد
هر وقت من می شمردم
يک سنگ اضافه
۲
شناسنامه ام
خيلی چيزها
اضافه دارد
و من

روزگاريست که در هجر تو جان و تن من سوخته است
کز دوری تو در به درم ساخته است
از حرف دلم هيچ نفهميدی و رفتی
حيف که به عشق تو دل دوخته است

کا بوسهای شبانه رهایم نمی کند
دلم از پژواک صدای شب می هراسد
فریاد از این همه خاموشی
و سرک کشیدن سایه ها بر انجماد زمین...
من زنده ا�

غصه نخور!

روزگاری جامی بود

و

پیاپی سر می کشیدیم.

گاه کامی بود

و

می چشیدیم.

حال که محکومیم.

ارام

می نشینیم.

نگاهم آخرین قطره های انتظارش را می چکد
بوی خاک خیس
بوی یک شاخه گل سرخ نشکفته منتظر
بوی اوج گرفتن یک جفت کبوتر سپید می آید
بهار می آید آ

من

انفجار سیاره ای تشنه

پشت روشنایی مه آلود

آسمانم

و ... تو

ستاره ای

- سخت مغرور

که نورانی خورشید را

با اکراه

بغل می گیری !

بوی شیرین یارِ رخ زیبا و جانان آمدست
دل رها از سوز هجر ، سرمای زندان آمدست
***
از دل سردم زدود سرما و یخبندان غم
یار با گرمای عشق ، جنگ

با تنی رنجور نفسی سست پا
کوله بارم پر شد از بار گناه
من بسی ارزان فروختم عمر را
عبرتی گیرید از کارم شما
مدتی دنیا به کامم بود و من هم بی خی�

تو راز سرسبزی بهاری و من رنگ زمستانم
چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم
نگاهم نمی کنی ای درود بر ان بی توجهی
ولی من جز توجه و ان نگاه چیزی

آداب معاشرت

حكم مي كند

دختري را كه سالك گرفته

به غزل هاي عاشقانه ي

استاد دست خر

راه ندهند !
سلام دوست من
بيا در همين قلب خ

آسمان مرا نگاه می کند
من هم آسمان را نگاه می کنم
من چیزی جز ابر نمی بینم
اونم تو چشمای من جز باران چیزی نمی بیند
ولی من پشت آن ابر�

مي شود رفت و نساخت
مي شود رفت و نماند
مي شود در دل نوايي سر نداد
مي شود در آينه تصويري نساخت
مي شود جاري شد همچو رود
يا که سيلي شو

تويِ اين شهرِ غريب
غريب‏ترين نفس من‏ام
مي‏يونِ اين همه آدم
عاشقِ بي‏بال و پَرم
رفتی اون دور‏دورا
تنهام گُذاشتي،‏با يهِ دُنيا

نه شرح بی وفایی شنیده ام من از کسان
به چشم خویشتن دیده ام یار خود در آغوش دیگران
یار وفا دار در این عالم گوئیا نبود
یا خود نبود یا که من

دلخوشی
روی دیوار فرو ریخته ی خانه ی ما
به خط نسخ نوشت :
"زندگی شستن یک بشقاب است "
باورش سخت ،
ولی آسان است
مادر خسته ی من
دل زده از زندگ�

خواستم .....
خواستم حرفي زقلبم با تو گويم
يك سخن تازه تر از هر شعر نويي
تازه تر از هر غزل ،از هر ترانه
باز بايد حرف ها را من بجويم
باز ميبين�

آن هنگام
که شانه هايم
شانه هايت را نوازش می کرد
و قدم هايم
قدم هايت را می شمرد!
قطره های باران بود
تنها

شاهد عشق بازی ما....

از صداي غم پاييز خبر م يآيد
بوي پاييز مشامم پر كرد
باز پاييز و غروب
باز برگ و باران
باز غم در دل من
باز ياد ياران
باز هم خاطره ها
جان من م

1- اي مردمل بدونين احمد مصري تمومه
2- جفت پايلش لنگ آبيده شو تِيه شم كلونه
3- قد بلاش كُل آبيده مين سرش گِر آبيده
4- كُوم آورده مي تاپو كُُول

دندان کرم نخورده ی دلم را کشيدم!
زندگی به نقطه ی کور خود رسيد
و
تن خشکيد!!!!!!!!!

در هوایت گریه کردم
از تو بشنیدم شکایت، گریه کردم
گفتی محتاج دعایی تا رهی از مشکلات
رو به آسمان ها نموده،گفته از جان دعایت گریه کردم
زندگ�

خطوط شكسته ام
خطوط شكسته ام !
خ.طو..ط ِ شكس..ته ام...

كاغذي / سرخ
پس ِ آخرين سنگر
...

و تير خلاص
بر شقيقه هاي
شعر...

********************
.
.
.
!

من امشب تو را ببوسم و
بمیرم
پلک هایم را بر شک خویش بگشایم
دچار گریه دریا شده ام
شکوفه از نبض مضطربش
بی زخم نخواهد گذش

خدا
من که ام تا بتوانم ز تو تفسیر کنم ؟
رهزن کردۀ تو گشته و تدبیر کنم
من اگر خویشتنم نیست عجب نیست که تو
این چنین خواسته ای تا ز دل اکسیر

خدا
در آرامشی دیرپای
گویی
رخسار افسونگری را که
پیکرم را به آتش کشید !
و
خاکسترش را دلپیکری تابید !
از خاطر برده ام !
شکر
*
خدا
م

۱
به خود می گفتم دوش
تا کی بایدکشید این بار غم را بر دوش
بال می خواهم ،بال پرواز
تا كنم زندگي را ز نو آغاز
روم آنجا كه بود دلخواهم
يابم �

مي خواهم امشب لحظه ها را غرق لب هايت کنم
در واپسينِ لحظه هايِ اشک دريايت کنم
مي خواهم امشب آسمانم را پر از اندوه تو
يا با غرورِ عاشقي محو�

به لعنت این سده‌های زنگ‌زده
گرفتارم
،
به جای پاهای خشکیده
روی دیوار یادگاری‌های مردگان
و
به خورشیدی
که
هر روز
آتشی‌تر
بر گریه‌ی ب�

نپرس
از لحظه های پر انتظارم
از رویاهای کبوترانه ام
و کلام های بی نبض از سکوتم
می خواهم
�

چون گل از تنگ دلي جامه درانيم هنوز
چشم در راه عزيزي نگرانيم هنوز
جرعه ی شوق نماندست به جام من و تو
ورنه از زمره شوريده دل انيم هنوز
گرچه ب�

می دانم که می دانی
سکوت سرشار از ناگفتنی هاست
گوش هایت را بگیر
چشمانت را ببند
تا به سکوت من بپیوندی
و صدایم را بشنوی

فکر می کنم این ها
دیگر آخرین ورق های دفترم هستند
که اینگونه ...
تند
تند
ورق می خورند!
سطل آشغال تنها
در گوشه ای از اتاق کز

چون همه درها گشوده شود ، يك در بسته هست
چون همه قفلها بشكند ، پشت يك در بايد ماند
چون همه حرفها به پايان رسد ، يك حرف ناگفته
مي ماند

یاد آنروز که مادر ((بنه)) در ((هاون)) میکوبید
باسنش سخت به هم میجنبید
پدرم میخندید
چشم من خیره به حرفای دوتای زن و مرد
مادرم گفت که کوفت
((قا�

نسيم
ديگر،از زمستان نخواهم گفت،
واز بیدادش،وسردی وسختی اش،
از بهار خواهم گفت ،
واز لطافتش وتازگی وج

خداوندا
من از تردید لبریزم
من از این طعم آزادی که گویی شربتی نزدیک صد خار است بیزارم
من از کنج اتاق خواب، یا از نیمه های خالی لیوان عمر خو

عاشقی را با تو معنا می کنیم
ناله ها در راه عشقت می کنیم
در ره عشقت فدایی می شویم
ساقی جام وفایی می شویم
آسمانت را نیستان می کنیم
جان به جا�

شعری که
بوی تورا
باخودندارد
غم انگيزاست
فصل دل من
بی يادتو
مثل پاییزاست
تواگر
کنارمن نباشی
این دل شیدایی من
اسیرتنهایی
دردامن
یک ده

درودبراو:
تق...تق
حاضرين لال شويد!
-دادگاه رسمی ست-
متهم درجايگاه،لطفاً
حکم معلوم است.
دفاعيه ياآخرين وداع؟؟!!
#
سنگسارم ک�

خنده های گرم کودک خوشحال

من را به یاد

گریه ی بیخوابی شب های سرد

انداخت

من زلالم

نطفه ام آب روان

پدرم کوه

مادرم نجیب

من زلال زلالم

سنگم نزنید!

ای که تو فضلت عظيم وکبرياست
قدرتت بی انتها و منتهاست
از تو می نوشد هرآنکس می خورد
باده و جام وشراب از هم خورد
همسرت تنها ترين گوهر است
هر�

ديدمــــت در انتـــــهاي زنــــدگي
مست و خندان و پر از سرزندگي
در شعف بودي و شور و بي قرار
بر فراز قلـّــــــه ي با لــــــــندگي
باز