با وزش ِ نسيم ِ نگاهت
به نرمي كشيده مي شوم در, تو
كه سايه اي شده اي هم خون ِ من
يخ ِ روحم , ترك برداشته
و ترسهاي ِ هميشه, لب , فرو بسته

غبار سال هاي نوجواني را
ز روي شيشه ي دم كرده ي آينه مي شويم
براي جستن گم كرده اي گمنام
- به نام خويشتن
كمك از پاكي ِ آي�

زمونه. . . .
گله كردم از زمونه كه چرا نا مهربونه
تو جواب من به من گفت چرا مي گيري بهونه
آخه عشق من به من گفت كه يه عمر با من ميمون

پاسخ حرفهای من در شانه انداختن نيست
آن که جز من با تو است راستش بگو آخر کيست
سهمم از چشمان تو يک کينه و صد نفرت است
معنی طرز نگاهت بر من عاش

طراوت تو می چکد به روی قلب خسته ام
دوباره باز می جهد شکوفه لبالبم
چرا بدون تو منم ُ دوباره باز خسته ام؟
درون قلب خسته ام گرفته و شکسته ام؟

خدا
آنچه جان است آنچه بی جان آنچه جانان زان تو
آنچه پرپر می زند در جان من از آنِ من !
آنچه دُرّ است آنچه گوهر آنچه مرجان زان تو
آنچه پرپر �

بی تو من تنها ترینم
بی تو در اوج سکوتم
بی تو در عمق سیاهی ها شناور می شوم
تو به معنی وجود
زینت زندگی را می بخشی

تو به اسمان من
رنگ ابی �

کنار گريه های تو شبم سحر نمی شود
برو گذشتم از تو من که با تو سر نمی شود
همین زمان که زندگی روی خوشش ز ما گرفت
ناز و نیاز روی تو خ�

از تو نمی نویسم تو این روزای سردی
نامه هاتو سوزو ندم که دیگه بر نگردی
بعد تو باورم شد که دیگه نا گزیرم
باید که از سایه ها من ا

کودک پسری پشت درخت...
زمان را به دام انداخته بود!
و قصه ی عمو زنجير باف را زمزمه می کرد!
دخترک در انديشه بود تا گيسوانش را لا�

کاش ميشد،کاش ميشد
باتومن غرق درياها شوم
کاش ميشد همچو امواج نسيم
با نوای نای تو همپا شوم
تومرواريدی
تومرواريدی در صدف خويشتنی
توبر شا

سلام
به همه ی قدیمی ها و جدیدیا ، به اونایی که میشناسنم و نمی شناسند . خیالی نیست زود با هم آشنا میشیم .
من داش رضام . این بماند تا بعد ... و ام�

تارهای ابرویم را لا به لا می چینم و
دختری را باکره با عشق رسوا میکنم
جای غم در صورتم اری کمی پیدا شده
با توانی بیشتر خود را محیا میکنم
�

امشب که خواب نیست یاد تو می کنم،
شب را شتاب نیست یاد تو می کنم.
در دشت یاد ها در این کویر شوم،
غیر سراب نیست، یاد تو می کنم.
خواهم که گریم و

دار را برايم آويخته اند
چشمهايم را نبنديد
با غرور مي ميرم
جرم من اين است
تفنگ صياد را دزديدم
تا پرنده پرواز کند

در میان زن ها
به دنبال زنی می گردم
برای از نو زاده شدن..

خدا

پیش از آفریدنم
باز آفرینم شدی !
اما
باز نخواندی ام !
باز خوانی هوش و احساسم را
برخیز !

گاه بیگاه
طلوعت را
آه می کشم !

شکر

ماه شبای بی کسیم من از تو دل نمیبرم
نرو که با نبودنت از همه دنیا میبرم
ستاره ی ترانه هام ناجی لحظه لحظه هام
اگه بری با رفتنت دنیارو بی تو �

وقتی تو پیشم نمیای عکس سراب و میکشم
مثل گلای تشنه لب حسرت آب و میکشم
زودتر بیا بدون تو دارم عذاب می کشم
شب که میشه آرزوی یه لحظه خواب و می ک

واژه ها گاه با تومی گویند
واژه ها گاه سخت خاموشند
واژه ها گاه سر بهم آرند
پچ پچ راز های مد هوشند
واژه ها گاه آبیند اما
شعر ها و ترانه

رسم زمونه اینه،یکی میره،یکی میمونه *
دنیابه کی وفاکرد،تواین دور و زمونه
*
ساده نشی دل بکنی از خوشی بی بهو نه*
میری فقط ازت ،یه عالمه خاطره

می گریزم ز خدا

آن خدایی که مرا هیچ نداد
آن خدایی که مرا اینگونه گذاشت
آن خدایی که مرا اینگونه گذشت
زین همه هیچ خنده ام می گیرد

گاه بی گاه مي روم سوی ديوار
پشت سر فرياد...بوسه...آغوش
خاطره می رقصد بر رود
در سراشیبی محو می شود دیدار
از بناگوش خیس می شود تا گوش
می زند �

قدر شبهای هم آغوشی و در گرمی احساس و نوازش و به سر هم و کنار همو باهم...
که ندانست کسی...
جغد شوم غم و تنهایی و دوری ز همو حسرت یک بوسه زلبهای ن

دلم امشب گرفته مهربونم
ببين سر باز کرده بی تو زخمام
می خوای مرهم بذاری روی قلبم
فقط پيشم بشين گوش کن به حرفام
ميون واژه ها غرقم اسيرم
هج

ای خال رویت همچو اشک گردون
ای زلفت پریشان رخت ماه تابان
غمزه ها می زنی و دل ها می بری بی مهابا
تیر عشق رهامی کنی صدها می شوند به قربان

لبا لب مست دیدارم
شب و تا صبح بیدارم
به یاد خنده های تو
ز هرچه غم بیزارم
نوای زندگیسازم
�

چه شد که خاطره ی من
در خاطر تو تنها ماند
وترانه ی عشقت
سروده نشددر هيچ شعری
وگمنام ماند تمام زیبایی هایش
در لفظ ومعنای نام مقدس مريم
اق�

چهره ها چه غمگنانه پژمرده

اشتیاق را که با خودش برده

ادما چون مترسکان خشکند
ساکت و ( بغضی در گلو) مرده
قبله ی عدل؛ گ

میکنم عشقت گدایی ازخدایی
میکند لطف الهی به گدایی
گر بدانم لایق اسم گدایم
میکنم هر روز و هرشب من دعایی
میروم هر روز و هر شب م

نازکم مثل حریر
ترد مانند بلور
اگرم میل شکستن داری
سنگ بی انصافیست
یک تلنگر کافیست.
-
پرده
چه کسی گفت سحر نزدیک است؟
پس چرا تاریک

دمی که قرعه رفتن به نام ما افتد
گمان برم که در آن هم قلم ز نا افتد
به سوگ گفتن مطلع چو آتشم گویی
که برف از قلمم خواست بر هجا افتد
ز آتشی ک�

زیر شعله ی سکوت را ان قدر زیاد میکنم
که صدای پاهای خدا درخواب ِگوشم به جوش اید
و قدمهای نامرئی باد
در زوال خاطره هایم چیده شوند
تا تمام �

آهسته باز مي روم اينجا ز كوچه ها
تا با صداي پا
يا با صداي خسته ي اين غمزده نفس
يك دم فرو نريزدم
اين خواب چشم تو

17/8/86

زمان به خواهش بي وقفه مي گرد
و ما هم پيرتر مي شويم
به قبايمان بر نمي خورد
كه
كلاغ ها جوان مي شوند .

شام را کنار شب بو ها خورد و همانجا خوابید
زیر اندام به رقص آمده شاخه بید
وآنطرف تر ...،
نسیمی ز سر کوچه شادی پیچید
و مرا غرق تماشایش د�

شرمسارم از روی تو
پای ندارم
که بيايم به سوی تو
اما ببخش
پشيمانم به جان تو
زبانم ندارد طاقت گفتن
لبانمخشک و رنجورند
نمی دانم به که بگويم

به عارض رخ خورشيد گلفام شد م
به غمزه نرگس جادويت خام شد م
در پاي گريزان نيست قل و زنجير
به كمند زلف سياهت در دام شد م
خسته ناپذيردشت �

مطمئن باش
خانه ام را با زمینش می کنم
در جیبم می گذارم
می برم در کهکشانی دیگر
منظومه ایی دیگر
زمینی دیگر
تا درون خاکی دیگر
بکارمش
آها

پشت این کوه بلند
شهری از جنس تن برگان است
چون درختان سبز است
و دلش
چون دل دریائی موجها ابیست
شب ان بی رنگ است
ولی از نوع شب مهتابیست
اهل �

به راهی
که مقصدش را
جاده هم نمی داند
این بی پایانی ،
فرصتی برای خودنمایی سایه ها نیست!

این تن خاکی ، به پای کس نماند
دزد دنیا هر چه باشد می برد
یک طرف ماییم و آن سو ، عشق ما
پس چرا دنیا ، دل ِ ما می خرد
لحظه ها ، ثانیه ها ، چیز�

ديگر نگاه زخمی ات با شهر نمی سازد
مرگ تو رگهای نبوغ آدمی را زد
ای کاش بعد از آخرين ديدار می مرديم
حالا که پاهامان به اين دوری نمی تازد
دلو�

دریای طوفانی
تو می دانی چه کردی با منو این دل؟!
چه کردی با وجود سرد و آرامم؟!
تو موجی گشتی و طوفان بی رحمی
و من چون قایقی سر گشته ی دریای �

چه زمان ها، راز زمین را جستیم
در این تن سردهِ فرسرده
سِر آن جاذبه ی بی وقفه
چون کودکانی
پی آهنربایی
میان سنگ هایی بشکسته
تا دهان با�

همین سرخی که از تو تازه میشه
بدونم خونی شب تا همیشه
واسه من کافیه تا بگذرم از
همه جونم چون عشقم راضی میشه
همین سرخی که رنگش از یه جونه
هم

كجايی ‌يوسف زهرا كجايی؟
غريق بحر غم را كن نگاهی

كجايی‌ ای اميد خسته حالان
دل از هجران شده گريان ونالان

كجايی ‌ای نوای بی نوا

من از تکرار این تاریک وهم انگیز
من از خاموشی لبهای این ایام غم انگیز
از این درد فرو خورده به چشم خسته ی پاییز
پر از شب گریه های خیس این مر�

ساکت و سرد است کنون خانه ی ويران من
زوزه ی باد خزان پشت در را میزند
میکند غوغا خموشی در شبان این زمستان سیاه
گوژپشتی در سیاهی گور من را م�

ای بهانة بی امان دلتنگی هایم
ای فدایت، دلِ خستة دیدار
زمزمة نامت از ردّ پای کدام سایه
بر چهاردیواری سکوتم جای ماند
که حتّی زیر این تا�